یکی اربیعدالتیهای موجوددرعرصه مدیریتی جامعه معلولین ما عدول مجریان قانون ازاجرای قوانین مصوب محلس شورای اسلامی می باشد وهرچند قوانین موجود حاصل سالها وبلکه دهه ها صبر ومقاومت وپی گیری معلولین عزیز می باشد ولی همین قوانین حداقلی نیز از سوی مجریان قانون نادیده گرفته میشود ودر گیرودار هیاهوهای تبلیغی به بوته فراموشی سپرده میشود.

یکی از قوانین مصوب مجلس شورای قانون جامع حقوق معلولین در16 ماده اجرایی می باشد که به دلایل زیر تنها درروی کاغذ اجرا میشود وازعدالت رفتاری وعملی خبری نیست:

1-   انگیزه وشناخت کافی نسبت به درک مشکلات معلولین ازسوی مدیران مرتبط با معلولین وجود ندارد وبعبارتی خودمتولیان معلولین ودرراس آنها سازمان بهزیستی از ناقضین اصلی حقوق شهروندی معلولین می باشند وریشه این معصل بزرگ نیز به سوءمدیریتها وفرصت طلبیهای برخی مدیران اجرایی مربوط میشود.

درتبصره واحده ماده یک قانون حمایت ازحقوق معلولین تاکیدشده است " معلول به فردی دراین قانون اطلاق میشود که به تشخیص کمیسیون پزشکی سازمان بهزیستی برااثرضایعه جسمی ذهنی روانی یاتوام  اختلال مستمر درسلامت وکارایی عمومی وی ایجادگردد به طوریکه موجب کاهش استقلال فرد درزمینه های اجتماعی واقتصادی شود".

کدام مدیرارشد وکدام مدیرکل درتنها سازمان متعلق به معلولین بااین رویکرد به معلولین می نگرد؟

اگر همین نگرش قانونی مصوب در تعامل با معلولین مورد تمکین واقعی مدیران قرار گیرد بسیاری ازفشارها ونگرانیهای روزمره زندگی ازدوش معلولین برداشته می شود ولی واقعیت این است نگرش مدیران اجرایی به معلولین نگرشی فنی وقانونی نیست وحتی درخودسازمان بهزیستی انتظاری  فراترازکارکرد افرادسالم ازمعلولین وجوددارد واین درصورتیست که افراد سالم درهمان موقعیت شغلی کارایی به مراتب پایین تر ازمعلولین وآنهم ازروی عمد وقصوردارند.

وعلت اصلی این فرافکنی سوء مدیریتها به وجود معلولین درمحیط کاری ناشی از بی توجهی جدی به تبصره قانونی مذکور می باشد.

2-   سازمان بهزیستی به عنوان تنها متولی معلولین ازضعفهای ساختاری مدیریتی واجرایی حاد برخوردار می باشد یعنی هم مدیران آن توان درک روحیات ومشکلات معلولین را ندارندواندک مدیران مسئول وخدوم نیز به حاشیه رانده میشوند وهم معاونتها وکارشناسیهای سازمان بهزیستی طوری چیدمان مدیریتی پیداکرده اند که اندک توجهی به خود معلولین توانمند درحل مشکلات وارائه راهکارها را ندارند وبعبارتی معلولین منتقدتوانمند که ازتوان بالای تحلیل مشکلات برخوردارند در سیستمی نادرست یا منزوی میشوند ویااززندگی می افتند وباانواع برچسبها وفشارهای تصنعی روبرو میشوند.ودلیل اصلی این تناقض رفتاری مدیران نیز حاکمیت روابط وباندگرایی بجای نظریه شایسته سالاری می باشد. ودراین معضل بزرگ مدیریتی آنقدر بهزیستی ناتوان است که حتی مدیرکلهای برخی استانها برای خود یک حکومت بزرگی درست کرده اند وتا مهره ذی نفوذی آنها درمجلس ویا استانداریها وجوددارد همان مدیرکلها نیز ترس بازخواست قانونی از مراجع بالا را ندارندوبااین جزایرمستقل مدیریتی چگونه میشود انتظارداشت که قوانین مصوب مجلس درموردمعلولین اجراشود؟

3-   به علت فقدان اطلاع رسانیها ونیز نبود جلسات وهمایشهای بزرگ  باحضور حداقل مدیران استانی درمراکزاستانها اکثرمدیران اجرایی سایرادارات وارگانها نگرشی سنتی توام با سلایق خاص خودشان نسبت به معلولین دارند یعنی یا دید ترحمی دارند ویا دید تنفری وعلت این نقصها نیز باز به قصور متولیان مسقیم معلولین درسازمان بهزیستی مربوط میشود یعنی آنها آنقدر تومشکلات داخلی وجاری خودشان مانور میدهند که راه حلهای خارج ازسازمانی را نیز فراموش می کنند.

4-   بنظرمیرسد تنها وجودقوانین نمی تواند راهکار واقعی مشکلات معلولین باشد بلکه تامجریان قانون شعور ومعرفت انجام وظیفه پیدانکرده باشند قوانین شکل اجرایی به خود نخواهند گرفت ومتاسفانه سیستم مدیریتی کلان نیز خواه ناخواه تبلیغ را بجای خدمت وهیاهو را بجای تکریم اشتباه گرفته است ودوست دارد بدین شکل از تعهد عملی قوانین شانه خالی کند.

5- تشکلات غیردولتی معلولین نیز تازمانیکه زیر نظر سازمان بهزیستی از حداقل شرایط برای طرح دغدغه ها وراهکارهی خود محروم باشند توان ابرازوجود نخواهندداشت ونخواهندتوانست دراجرایی عملی قوانین  موثرگردند

بنابراین باید تدبیری اندیشیده شود که حداقل نخبگان معلول درمدیریتهای اجرایی مرتبط با معلولین فرصت طرح نظر ودخالت عملی داشته باشند. وبه رویه استفاده ابزاری ازمعلول باید خاتمه داده شود وبجای آن از توانمندی وطرحهای خلاق آنها درجهت حل معضلات خودشان بهره جسته شود .