درجمعه ای دیگر دومین غزل خودرا باعنوان "مولای من" تقدیم رهروان ومنتظران واقعی مولایم می نمایم وامیدآن دارم موردرضایت آقایمان صاحب عصر روحی لمقدمه الفدا نیز گردد:

مولای من آقا نیا شمشیرها دربسته اند/باظاهریاری تو اندرکمینت جسته اند

بامکر وحیله همرهند ازعمروعاص هم بدترند /انگاربااهریمنان پیمان زشتی بسته اند

لجبازی ونامردمی رارسم غالب کرده اند /اخلاق را گم کرده واز ترس وجدان رسته اند

بازوروتزویروریا بامنطق دیوانه ها/حق را پریشان کرده وبرمسند ش بنشسته اند

تفسیرباطل کرده وتوجیه را گسترده اند/بابی حیایی این بدان محراب هم بشکسته اند

هرکس بگوید این نکن بازور رسوا میشود/در فتنه سازی تیزفهم درمکرهم سررشته اند

میترسم آقا این زمان برنامه های این بدان/گفتارشان برشکل حق دردل به قدرت بسته اند

تبلیغ خدمت بی عمل رسم هیاهو کرده اند/جای قبول راه حق باندی بهم پیوسته اند

دادفرج سرداده وفریاد عجل میزنند/لاکن به لجبازی دین هم مکرشیطان گشته اند

فاتح گزارش را بده درددلت را بازگو/مسلم به کوفه درره ونامردمان هم خسته اند

بگذاررسوایی براین قوم جفا غالب شود /اینان به روسوایی خود همت زبالا بسته اند.