سیاست در واژگان عمومی به معنی روشهای مدیریت وابزارهای بهینه اداره جامعه تلقی میشود یعنی کاربرد روشهای که با فرهنگ عمومی وسطح آموخته ها وایدئولوژیهای افراد سازگارباشد ودرغیراینصورت ازمعانی مصطلح اجتماعی ودینی خارج ودرزمره مکر وحیله وروشهای تامین منافع شخصی ونوعی ابزار شیطانی برای فریب کاری تلقی خواهدشد.

اگر شهید مدرس روی جمله "سیاست مادیانت ما" تکیه دارد خود حکایت ازنبوغ واندیشه باز آن بزرگواردارد که سالها قبل از انقلاب اسلامی دراوج خفقان ستمشاهی سیاستی را کارا معرفی می نماید که ملهم از آموخته های دینی ناب باشد .

درواقع سیاستی که برمبنای دین تحریف شده وسلیقه ای شکل اجرایی بخود گیرد همان حیله وتزویر تلقی خواهدشد نه سیاست توام با دینداری. ازطرف دیگر اگر سیاست را ازدید مدعیان هیاهو سالار شعارمدار نیزنوعی شطرنج بازی هم تلقی کنیم باز بدون رعایت اصول جوانمردی روشی کارا تلقی نخواهدشد بلکه به تعبیری نوعی سوء استفاده ازارزشها تظاهر پیدا خواهدنمود. بنابراین تادرچهارچوب آموخته ها وباورهای ارزشی جامعه حرکت نکنند وتنها بخواهند تفکرات خودرا با تکرار واستفاده ابزاری ازرسانه ها نهادینه نمایند تلاشی کور خواهدبود وچون در خوش بینانه ترین شرایط با مخالفت نصفی ازجامعه روبرو خواهدشد تنها برای خرید زمان برای مدت محدود کارایی خواهدداشت ودر عوض زیانهای اخلاقی واجتماعی خطرناکی نیز تحمیل جامعه خواهدنمود طوریکه درنهایت به فرقه گراییها ورفتارهای تعصبی کور وافراطی منجر خواهد شد