سخنی با دوستان وشرحی بر فرمایشات آنها

برخی از دوستان شریف  در نظرات خود چه از طریق تلفنی که آشنایان مومن وبا احساس مسئولیت می باشند و چه از طریق ابراز نظر از طریق وبلاگ  عنوان می فرمایند که با دیدن ویا خواندن چنین واقعیتهای تلخی که بنده از مصادیق پیش آمده برای خودم می نویسم متاثر وحتی عصبی میشوند وازتماشای چنین واقعیتهای تلخی عذاب می برند وبنابراین ازمن خواسته اند مطالب عمومی ونقدهای کلی را مطرح کنم وازپرداختن به داستان خود بپرهیزم و..

من نیز به دیده طاعت فرمایشات آنها را متین می دانم وقبول دارم که واقعیتهای اینچنینی غرور آنها را نیزجریحه دار می نماید ومن ازاین امر متاسفم که به جای نقل پیشرفت وتعالی دوستان مطالب آزار دهنده برای آنها می نویسم .لکن بعضی مواقع سرنوشت ویا تقدیر آدمی را با واقعیتهای تلخی روبرو می نماید وبه او فشار می آورد تا شخصیت واقعی خودرا بروز دهد وشاید هم توفیق الهی است تا اراده آدمها را بسنجد. .بهرحال در برخورد با واقعیتها وزورگوئیها سه راه حل بیشتر وجودندارد یا باید تسلیم شد ! یا سکوت کرد ! ویا به طریقی اعتراض کردومنطق زور را نپذیرفت.

برای من راه حلهای اول ودوم قابل پذیرش نیست وشاید این خصلت بد بنده است که نمی توانم با هرجور آدمی کنار بیایم ! من صادقانه به طرح مطالب می پردازم وچون محیط جاکم بربهزیستی محیط نقدپذیری نیست ومعمولا" اهمیتی به معلول جماعت نمی دهند بنده به ناچار این گزینه را علیرغم میل باطنی وزیر پا گذاشتن غرور خود برگزیدم چون اعتقاد دارم طرح واقعیتها نقاب از چهره برمی اندازد ووجدان آدمیزاد را زیر فشار می گذارد هرچند خیلی شیفته مقام باشد.

وازطرفی من ازطرح چنین مطالبی به جز فشار روحی طرفی نمی بندم ولی مایلم اگر هم با شکسته شدن غرور بنده باشد واقعیتها مطرح گردد ومطمئنا" برای بعدیها موثر خواهد بود ومن نیز از هیچ کسی به جز خدا انتظار پاداشی را ندارم.

با همه موارد مطروحه باز بنده تلاش خواهم کرد من بعد مصداق نیاورم ونقدهای کلی خواهم داشت چون اعتقاد دارم تاحد زیادی واقعیتها منعکس گردیده است وبنده به وظیفه خود انشاءاله...عمل کرده ام وحساسیت دوستان ودقت نظر آنها برای من واقعا" نعمت بزرگی است ومن آنها را پاس خواهم داشت.درضمن هفته پیش رو برای عرض ادب خدمت امام هشتم (ع) نائب الزیاره تمامی دوستان خواهم بود.