افراط دراستفاده ازمکانیسم دفاعی سرکوبی چرا صورت می پذیرد وچه عواقبی درپی

دارد؟؟!!

سرکوب ویاراندن ویا واپس زدن امیال اصطلاحی است که معمولا" در مواقعی که آدمها نمی توانند به آرزویشان برسند ویا وقتی عملی انجام میدهند که با فشاراجتماعی روبرو خواهد شد مورداستفاده قرار می گیرد.

واقعیت این است که بسیاری از امیال ما در عمل دست نیافتنی می نماید ودر مواقعی چاره ای به جز واپس زدن آنها نداریم .ونیز در مواقعی احتمالا" خطاها ویا اشتباهاتی انجام میدهیم که یادآوری آنها برای ما تلخ است بنابراین به اصطلاح آنهارا سرکوب می نماییم.

البته اگر استفاده از مکانیسم دفاعی سرکوب موقتی باشد وبا طرح وبرنامه در صدد فائق

آمدن براصل موضوع را داشته باشیم قطعا" دراین حالت استفاده ازاین مکانیسم مرضی

تلقی نخواهدشد وبه ما درسازگاری بیشتر کمک خواهد کرد .

ولی اگر ما سعی نماییم وقایع تلخی مرتب انجام دهیم وبه اصطلاح به وجدان خود بدهکار باشیم قطعا" سرکوبی مکانیسم موفقی برای ما نخواهدشد ودر صورت استفاده افراطی ای بسا با اختلالات خواب – فراموشی بیمار گونه – فلج هیستریک – وتعدد شخصیت و... روبرو بشویم.

گاهی اوقات استفاده از مکانیسم سرکوبی به شکل افراطی به علت مردم آزاری – پایمال کردن

حقوق دیگران – اختلالات شخصیتی – تبعیت کورکورانه از مافوق وواستبداد روحی و...

صورت می پذیرد که متاسفانه به نظر میرسد از متد رایج مدیران نالایق می باشد ودراین حالت قطعا  عواقب منفی استفاده از سرکوبی درسنین بالاتر وپیری به سراغ آنها خواهد آمد وعذابشان خواهد داد .علل بیشتر خودکشیها وبیماریهای روانی شدید دردوران بازنشتگی وپیری  معمولا" بخاطر استفاده افراطی از مکانیسم دفاعی سرکوبی است وبنابراین مدیران نالایق ومستبد روزی تاوان مردم آزاری خودرا خواهند پرداخت ولو اینکه تلاش نمایند با مسافرتهای ظاهرا" مذهبی  فراموشی خودرا موجه جلوه دهند.

درنوشتن این پست از کتاب "مکانیسمهای دفاعی روانی" دکتر محمدعلی احمدوند

استفاده کرده ام.