درمباحث بهداشت روانی پیشگیری یکی از اهداف مهم وراهبردی تامین وارتقاء سلامت روانی تلقی میگردد وازطرفی براساس یافته های روانشناسی سلامت جسم وسلامت روح ارتباط تنگاتنگی باهم دارند .

یعنی سلامت جسمی زمینه مناسبی را برای شکوفایی روحی فراهم می آورد والبته سلامت جسمی شرط لازم اطلاق میشود وبنابراین لزوما" هر فرد سالمی از لحاظ جسمی موفق به تعالی روحی نمی شود وبرای رسیدن بدان مهم  محیط –تربیت خانوادگی واجتماعی و... از شروط اساسی  دیگر تلقی میگردند.

دربحث معلولین واقعیت از نظر من این است که متاسفانه آن شرط لازم برقرار نیست

وبنابراین فی نفسه آسیبهای فراوانی آنهارا از لحاظ روحی تهدید می کند که اگر ما

بخواهیم ازدید بازتوانی بدان بنگریم بایستی نهایت تلاش خودرا مصروف عوامل

 محیطی –پرورشی ونیز ارتقاء ویا تقویت نگرش خود معلول به واقعیتها بنماییم .

بنابراین اولین روش توانمند سازی وارتقاء سلامت روان لزوم بهره گیری حداکثری از باقی مانده

توانمندیهای جسمی می باشد وبا مباحث مناسب سازی اماکن – تهیه ابزارهای مناسب توانبخشی

قطعا" دراین حیطه مهم وسرنوشت ساز تلقی می شوند.

بنابراین عصا – سمعک- ویلچر -.... وامکان تردد در مکانهای عمومی یک ضرورت مهم اولیه

می باشد ونه ثانویه....واگر کاستی دراین موارد باشد بی گمان با کمبودهای مختلف

روحی نیز روبرو خواهیم شد.

دومین روش فرهنگسازی درمورد نگرش مثبت وبدون قید وشرط جامعه درقبال معلولین ازطریق رسانه های جمعی خصوصا" صدا وسیما -  روزنامه ها وبالاخص تریبونهای نماز جمعه می باشد چراکه بامدیریت می توان بتدریج نگرشهای منفی را ازبین برد ودرعوض دیدگاههای مثبت را جایگزین آنها نمود.

درحال حاضر متاسفانه حتی نگرش دانشگاهی نسبت به شناخت واقعی روحیات معلولین واستفاده آنها از حقوق طبیعی به عنوان یک انسان با کاستیهای جدی روبرو می باشد تاچه برسد به نگرش مدیران وآحاد عوام جامعه که مباحث مهمی برای تامل وکار دارند.

پیشنهاد من دراین مورد این است که حداقل مجموعه عوامل مدیریتی که با معلولین سروکار

دارند قبل ازاحراز این پستها دوره های ویژه مدیریتی را طی نمایند وبعداز آشنایی نسبی با

روحیات آنها وضعفهای خود چنین مسئولیتهایی را متقبل شوند.

روش سوم شناسایی افراد معلول در همان سنین طفولیت وفراهم آوردن بسترهای مناسب تربیتی ورشد برای آنها به صورت مدیریت حساب شده می باشد وخصوصا" تشکیل کلاسهای ویژه آموزش مهارتهای اجتماعی وتزریق روحیه امید ونشاط یکی از مسائل مهم می باشد .

مطمئنا" تحقق ای سه روش مدیون همکاری تمام ارگانهای تربیتی ومدیریتی جامعه می باشد ولی

سازمان بهزیستی به عنوان تنها متولی معلولین باید به وظیفه خطیر خود در مدیریت

مجموعه عوامل شناخت لازم را داشته باشد وبا مدیریتی مسئولانه زمینه های عملی

ارتقاء سلامت روانی را در بین جامعه هدف خود خصوصا" معلولین فراهم آورد.